Kamienica Lucińskiego powstała ok. 1787 r. dla Antoniego Lucińskiego herbu Wczele, nadzorcy piwnic w kuchni króla Stanisława Augusta. Jest jedną z najstarszych budowali przy Placu Trzech Krzyży. Pierwotnie była jednopiętrowa, zbudowana w stylu klasycystycznym. W 1868 r. kamienica została podwyższona o piętro, w stylu neorenesansowym, według jednego z pierwszych projektów Aleksandra Woyda, na zlecenie ówczesnego właściciela kamienicy, Aleksandra Karszo-Siedlewskiego. Karszo-Siedlewski był siostrzeńcem i spadkobiercą Karola Schneidera, producenta wódek i właściciela przyległej kamienicy al. Ujazdowskie 51. W 1901 r. powstał niezrealizowany plan zburzenia kamienicy, a na jej miejscu postawienia kamienicy w stylu francuskiego renesansu, według projektu arch. Bronisława Brochwicz-Rogoyskiego. W latach 1920-21 do mieszczącej się tu kawiarni Wilanowska, zwykł bywać młody porucznik francuski, później generał, Charles de Gaulle.

Foto