Plac powstał w XVIII wieku, w miejscu gdzie zbiegało się 6 traktów: do Starej Warszawy, do Solca, do Ujazdowa, do Rakowca, do Grzybowa i do Belwederu. Kiedy August II kazał postawić dwa złote krzyże na kamiennych filarach, na początku Drogi Kalwaryjskiej (al. Ujazdowskie), plac zaczęto nazywać Placem Złotych Krzyży albo Rozdrożem Złotych Krzyży. W 1752 roku postawiono figurkę Św. Jana Nepomucena z trzecim krzyżem na rękach, na pamiątkę ukończenia brukowania ulic i zaprowadzenia porządku administracyjnego w Warszawie przez marszałka Bielińskiego. W 1815 roku Na placu postawiono drewnianą bramę na powitanie cara Aleksandra I, który przyjechał do Warszawy, jako władca utworzonego na Kongresie Wiedeńskim Królestwa Polskiego. Wkrótce zaczęto zbierać fundusze na nową bramę murowaną, która miała zastąpić obecną. Budowie murowanej bramy sprzeciwił się sam car, gdyż uznał, że jego wizyty nie powinien upamiętniać symbol podboju. Zebrane pieniądze postanowiono przeznaczyć na budowę nowego kościoła, w 1818 roku, który stanął na środku placu, w miejscu Wyburzonych kilku drewnianych domów. Rok później nadano placu nazwę Aleksandra I, później zmienioną na Plac Św. Aleksandra. We wrześniu 1939 r. na w Al. Ujazdowskich i na placu odbyła się defilada zwycięskich wojsk niemieckich odbierana przez Adolfa Hitlera. We wrześniu 1944 roku plac został zbombardowany, a skwery wokół kościoła zmieniły się w cmentarze. Po wojnie Kościół odbudowano według stanu pierwotnego z przed rozbudowy. Część zabudowy placu została odbudowana, lecz zachodnią pierzeję zastąpił budynek Ministerstwa Przemysłu zamykając dostęp ulicy Wspólnej.

Foto