Budowla powstała w latach 1912-13, wg proj. Czesława Przybylskiego, jako siedziba Teatru Nowoczesnego. W miejscu tym w 1908 r. znajdowało się największe kino w Warszawie Phenomen, jednak z racji tego, iż było w całości zbudowane z drewna szybko je rozebrano, gdyż okoliczni mieszkańcy obawiali się pożaru. Teatr miał być odpowiedzią na coraz popularniejszy "kinematograf", wystawiając trzykrotnie spektakl w ciągu wieczora, na wzór seansów w kinie, co pozwoliło obniżyć ceny biletów. Inicjatorem budowy teatru był Ryszard Gałczyński. Budynek był jednokondygnacyjny a w niektórych partiach trzykondygnacyjny, zaprojektowany w stylu modernistycznym. Wewnątrz obok sali teatralnej z widownią na 500 osób, mieściły się garderoby, pomieszczenia dla artystów, magazyny, oraz hol z szatnią i kawiarnią. Budynek ozdobiony był rzeźbami dłuta Stanisława Jakubowskiego. Również we wnętrzach znajdowały się rzeźby jego autorstwa, oraz malowidła Bartla i Tomaszewskiego. Premierowy spektakl odbył się w grudniu 1913 roku. Po wycofaniu Rosjan z Warszawy w 1915 wystawiano sztuki dotychczas zakazane przez władze carskie. Teatr jednak zakończył działalność już w 1917 roku. Zastąpiły go kina. W 1922 kino Polonia, 1925 Komedia, 1927 Rialto, zastąpione jeszcze w tym samym roku przez Music Hall, który po tygodniu upadł. W 1928 w budynku ulokowała się rewia "Morskie Oko", wcześniej "Perskie Oko", wzorująca się na paryskich musichallach, która istniała do 9 sierpnia 1933 r. Zastąpiła ją rewia Cyganeria, a w 1937 do budynku powróciło kino Rialto. Obok foyer znajdował się dancing. Najpierw eleganckie Nituche, po nim Mascotte, później o znacznie gorszej reputacji Colombina. Budynek został znacznie zniszczony w trakcie Powstania Warszawskiego, a jego mury rozebrano po wojnie. Jego miejsce zastąpił dobudowane w latach 1948-50, skrzydło Domu pod Orłami.

Foto