W 1774 r. mniej więcej w miejscu obecnego pl. Zawiszy, przy rogatkach, powstała żydowska jurydyka Nowa Jerozolima. Rok później jurydyka została zlikwidowana, gdyż żydowski handel był konkurencyjny dla Warszawy. Pozostała jednak nazwa rogatek i drogi, która prowadziła do jurydyki. Nazywano ją drogą Nowojerozolimską, a później drogą Jerozolimską. W 1824 roku stała się ona ulicą miejską biegnącą od rogatek Jerozolimskich do Solca. Szeroka, ubita żwirem i wysadzana kilkoma rzędami drzew, zasłużyła na miano Alei. W 1845 roku wybudowanie dworca Wiedeńskiego u zbiegu z Marszałkowską, spowodowało gwałtowny rozwój okolicy dworca, która do końca stulecia stała się centrum Warszawy. Zanim to nastąpiło, Aleja prowadziła pośród ogrodów i bagien. W 1862 roku ulica została wybrukowana. Znaczenie Alei Jerozolimskich wzrosło jeszcze po wybudowaniu na jej przedłużeniu mostu Poniatowskiego oraz linii średnicowej wzdłuż nich. W czasie II wojny światowej większość zabudowy od Marszałkowskiej do mostu Poniatowskiego została zniszczona i już nieodbudowana po jej zakończeniu, lecz południowa strona na odcinku od Marszałkowskiej do Żelaznej zachowała się w dużym stopniu.

Foto