Gmach szkoły powstał w latach 1922-24 wg. proj. Tadeusza Tołwińskiego, dla męskiego gimnazjum im. Stefana Batorego, powstałego w 1918 r. i mieszczącego się do 1924 w gmachu przy Kapucyńskiej 21. Budynek utrzymany w surowym neorenesansie akademickim, złożony z wielu skrzydeł i dziedzińców nawiązywał do schematu wielkiego XVII-wiecznego pałacu magnackiego. Wokół budynku szkolnego znajdowały się: boisko, korty tenisowe, pole do krykieta oraz szkolny ogród botaniczny. Posiadała ona również, jako jedyna w Polsce własny basen w podziemiach dostępny dla uczniów. Ta elitarna placówka wykształciła słynnych bojowników o wolność Polski min. opisanych w powieści Aleksandra Kamińskiego "Kamienie na szaniec". Gimnazjum zatrudniało takie nazwiska jak np. Stanisław Młodożeniec, jako nauczyciela języka polskiego. W czasie okupacji w budynku szkoły działała hitlerowska szkoła podstawowa Deutsche Schule (1939/1940) oraz średnia Deutsche Oberschule (1940/1945). Wojnę gmach przetrwał znacznie uszkodzony. Pierwszego piętra praktycznie nie było, sterczały wypalone ruiny, bez okien i drzwi. Mimo to już wczesną wiosną 1945 roku szkoła rozpoczęła naukę, jako II Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, ze statusem szkoły koedukacyjnej. W 1952 roku szkole zmieniono nazwę na X Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i przeniesiona ją do innego gmachu przy ul. Czerniakowskiej 128. Budynek przy ul. Myśliwieckiej 6 został siedzibą Wyższej Szkoły Pedagogicznej. W 1958 szkoła powróciła do poprzedniej nazwy i gmachu na ul. Myśliwieckiej, gdzie znajduje się do dziś. Od 1931 roku hymnem Szkoły są słowa profesora Stanisława Młodożeńca do muzyki Witolda Lutosławskiego (maturzysty "Batorego" z tego roku). Od roku szkolnego 2003/2004 można zwiedzać z przewodnikiem budynek oraz szkolne muzeum.

Foto