Dworzec powstał, jako Warszawska stacja Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej. Początkowo nazywany był Dworcem Kolei Nadwiślańskiej, później jednak zaczęto go nazywać Kowelskim, gdyż kolej Nadwiślańska Prowadziła z Mławy do Kowla przez Warszawę i Lublin. Powstała ona w latach 1875-1877. Kiedy połączono ją z kolejami Pruskimi można nią było dojechać do Gdańska. Linia ta miała być linią tranzytową łączącą Morze Czarne z Bałtyckim, jednak władze carskie nie zezwoliły na budowę odnogi w celu połączenia jej z koleją w Galicji. Rolę kolei tranzytowej w rezultacie przejęła Kolej Północno-Zachodnia z Odessy do Grajewa, zaś kolei Nadwiślańskiej pozostała rola linii lokalnej. Warszawiacy Jeździli nią z dworca Kowelskiego głównie do letniskowych podwarszawskich miejscowości jak Otwock czy Falenica. Dworzec wybudowano w 1880 roku. Ponieważ znalazł się on w pobliżu cytadeli gdzie obowiązywał zakaz stawiania stałej zabudowy, miał charakter tymczasowy i był drewniany, co ułatwiało jego szybkie spalenie w razie ataku wroga. Jego architektura kojarzyła się z jakimś domem zdrojowym np. w Ciechocinku. Dworzec od początku był za ciasny, a jego drewniana konstrukcja szybko zaczęła niszczeć. Mimo pojawiających się głosów o potrzebie wybudowania nowego dworca, stał on aż do 1915 r., kiedy to wycofujący się ze stolicy Rosjanie go wysadzili. Dworzec nie został juz odbudowany. Zastąpiono go prowizorycznym dworcem Gdańskim, który z kolei został zastąpiony nowym budynkiem dopiero w latach 1958-59.

Dworzec Kowelski przypuszczalnie, znajdował sie mniej więcej gdzie dziś przebiega wiadukt ul. Andersa.

Foto