W 1835 roku powstał plan budowy pierwszej w Królestwie Polskim drogi żelaznej z inicjatywy Henryka hr. Łubieńskiego. Miała ona połączyć Warszawę z Wiedniem. 14 lipca 1844 r. położono kamień węgielny pod budowę pierwszego w Warszawie dworca kolejowego. Autorem projektu został Henryk Marconi. Budynek główny miał ok 160 m. (przyjęta długość pociągu) i przypominał połączone tendrami lokomotywy, całość zaś utrzymana była w stylu renesansu florenckiego. W zachodniej wieży "kominie" znalazł się telegraf, zaś wschodniej, od ul. Marszałkowskiej zegar. Dworzec Wiedeński został oficjalnie oddany do użytku już 14 czerwca 1845 r., wraz z pierwszym odcinkiem drogi żelaznej do Grodziska Mazowieckiego. Całość drogi żelaznej wiedeńskiej ukończono w 1848 r. Z czasem dworzec stał się zbyt ciasny i powstała potrzeba wybudowania nowego dworca. W 1891 r. rozpisano konkurs na nowy gmach dworca. Wyniki konkursu nie były zadowalające, więc rolę zaprojektowania nowego obiektu powierzono Józefowi Hussowi (jednemu z konkursantów). Miał to być obiekt neorenesansowy, wzorowany na dworcu w Berlinie kolei Magdebursko-Halbersztackiej. Ten projekt został również odrzucony przez władze carskie, gdyż nie zakładał połączenia z szerokotorową koleją prowadzącą w głąb Rosji. Ostatecznie od ulicy Chmielnej stanął tymczasowy dworzec przyjazdowy projektu Czesława Domaniewskiego, a dotychczasowy budynek dworca Wiedeńskiego służył tylko wyjeżdżającym. W latach międzywojennych powstał projekt linii średnicowej, łączącej zachodnią kolej ze wschodnią szerokotorową po prawej stronie Wisły. Wraz z tym projektem powstały plany utworzenia w miejscu dworca Wiedeńskiego i tymczasowego przy Chmielnej, nowego dworca Głównego. W połowie lat 30-tych rozebrano w większości dworzec pod budowę nowego dworca Głównego oraz linii średnicowej, łączącej ze wschodem. Niedokończony dworzec Główny jednak nie przetrwał wojny, lecz tunel linii średnicowej (ostatnio odremontowany) funkcjonuje do dziś. Pozostałą wieżę wschodnią dworca Wiedeńskiego Wysadzono dopiero w 1947 r.

Foto